Nog gekker!

Soms. Soms word ik echt een beetje knetter van mezelf. En daar ga ik nu eens mijn hart over luchten. Jawel mensen, ik gooi het er vanaf vandaag uit, want ik ben er he-le-maal klaar mee.

Waar ik vroeger dacht dat ik een doener was, ben ik er nu achter dat dit toch niet helemaal klopt. Natuurlijk, ik hou van dingen doen. Maar bovenal ben ik een denker. En dan bedoel ik niet dat ik een slimme nadenker ben, absoluut niet. Ik bedoel eigenlijk meer dat ik vaak in mijn hoofd zit. Een beetje op een krukje, te denken. Over dingen.

De hele dag, hele week en eigenlijk het hele jaar door word ik constant door van alles en nog wat geïnspireerd en geprikkeld. Tijdens het lopen, fietsen, treinreizen, lezen van boeken, blogs, tijdschriften, in winkels, gesprekken met vrienden, luisteren van muziek, kijken van films, doen van de boodschappen of het weggooien van de vuilniszakken. Elke keer denk ik, ‘Hey! Dat is een leuk idee! Zo kan ik het ook maken / koken / verven / na doen / anders doen / organizen / tuinieren / schoonmaken / kleien / haken / breien / snijden / knippen / dweilen / opvouwen / beoefenen / kleuren / fotograferen…

Je zou denken, wat is hier nu erg aan? Er zullen wel meer mensen denken aan hoe ze het ook kunnen maken / koken / verven / nadoen / ande… oké ik stop. Maar dat is eigenlijk het punt. Ik maak het nooit zo, kook het ook nooit zo en dweil het zéker niet zo. Je zou ook denken, dat als ik het toch niet zo verf, knip of schoonmaak, ik het dan maar uit mijn gedachten gooi en er niet meer aan denk. Tsja, dat is nou net het punt. Dat. Lukt. Me. Niet.

Op de een of andere manier blijft het in mijn hoofd en wil ik het toch graag op die manier doen. Het lijkt me een leuk en geweldig idee, dus waarom niet? Dus besluit ik na een hoop nadenken  juist wel te beginnen aan zo’n goed bedacht idee (zoals het haken van hartjes voor Valentijn of het compleet uitmesten en opnieuw indelen van de keuken). En daar gaat het mis. Want zo ongeduldig als ik ben raffel ik het af of gooi ik woest alles weer in de hoek of kast. Eindresultaat? Een half afgemaakt project (ik noem, misschien wel honderden onafgemaakte projectjes in huis ;) ) en een rothumeur.

En eigenlijk ben ik er hartstikke klaar mee. Ik vind het zwaar irritant. Irritant omdat ik dus steeds over alles zit na te denken. Ook irritant omdat mijn gedachtenspinsels vaker niet dan wel tot een resultaat leiden. Dus ik denk dat ik er maar mee ga stoppen met dat nadenken. En gewoon doen, actie ondernemen. Dat is de oplossing van mijn probleem! Dat is het toch? Maar hoe doe ik dat eigenlijk?

Als je het niet erg vind, denk ik daar graag nog even over na ;) .

Ontzwangeren vs. Onzeker

Ja, ontzwangeren ja. Ik vind het eigenlijk een beetje een luguber woord. Bij het woord ontzwangeren denk ik aan loshangend buikvel waar je onder moet wassen. En aan buiken. Bolle buiken, van die lege blubberbuiken waar niks meer in zit, buiken met striemen…

Zelf zit ik momenteel ook in de ‘ontzwangeringsfase’. Sterker nog, ik zit er al 3 maanden middenin. En eerlijk gezegd heb ik geen last van loshangend buikvel waar ik onder moet wassen (waar ik wel echt extreem bang voor was tijdens mijn zwangerschap). Mijn buik is eigenlijk vrijwel hetzelfde gebleven, misschien wat boller en een ienieminie striempje naast mijn navel.

Maar wat ik van tevoren nooit had gedacht, was dat er zich ineens allerlei hormonale toestanden zouden voordoen tijdens zo’n ontzwangeringsperiode. Wat dacht je van pukkels? Kleine pukkels, maar vooral grote pukkels. Die had ik écht niet toen ik zwanger was. Maar ook dof haar, droog haar, lelijk haar. Haar wat geknipt moet worden, maar wat lastig te combineren is met een baby. En eelt. Ik had nooit eelt. En nu heb ik ineens eelt. Waar komt dat vandaan? Maar het ergste nog, vind ik vooral dat ik ineens weer onzeker ben. On-ze-ker. O N Z E K E R. En dat ben ik volgens mij nog nooit zó erg geweest.

Goh wat eet Saar veel, wordt ze dan niet dik? Jeetje, wat eet Saar de laatste tijd weinig, wat nou als ze niet genoeg aankomt? Heb ik nou ineens heupen gekregen? Maar… dat kan toch niet? Ik kan mijn oude spijkerbroek toch gewoon aan? OMG en die pukkels, verschrikkelijk. Zullen ze het zien? Ze zullen wel denken, ‘zo die eet ongezond!’. Moet ik Saar nou wel of niet wakker maken voor de laatste voeding ’s nachts? Moet ik Saar nou wel of geen speen geven als ze om 05.00 een beetje wakker wordt. Moet ik nou die spijkerbroek aandoen, of misschien toch maar niet. Ik heb toch best een grote kont in die broek. Vind Nick me eigenlijk nog wel leuk? Ja shit, wat als hij nou ineens wil scheiden? Dan word ik zo’n alleenstaande moeder. Vinden mijn vrienden me eigenlijk nog wel leuk? Ben ik nu geen saaie doos? Zal ik…

Panisch word ik van mezelf! Of nou eerder een beetje gestoord! Natuurlijk heeft iedere vrouw zijn onzekerheden maar ik ben er sterk van overtuigd dat ik nu honderdduizend keer meer onzeker ben dan voor dit ontzwangeringsproces. Die hormonen nemen een loopje met me. Ze testen me uit. Ik word er gek van, maar ik kan er eigenlijk niet zo heel veel aan doen.

Gelukkig heb ik lieve mensen om me heen. Die kunnen me helpen om lekker te relativeren en alles wat luchtiger in te zien. En ik denk dat het zeker een postnataal ‘iets’ is. Je wordt in het diepe gegooid en van de ene emotie in de andere geslingerd. Je begint een nieuwe levensfase. Dus is een beetje onzekerheid niet op zijn plaats? Ik vind van wel. En zolang er nog geen sprake is van loshangend buikvel waar je onder moet wassen, is er vrij weinig aan de hand, toch?

(Zal ik dit nou wel of niet online zetten?)

 

Tag: Mijn handschrift

Een tijdje terug werd ik ‘getagged’ door Willemijn. De bedoeling van de tag is antwoord geven op onderstaande vragen in mijn eigen handschrift. En dat heb ik gedaan!

  1. What’s your name/your blogger name?
  2. What’s your blog’s name/URL?
  3. Write “The quick brown fox jumps over the lazy dog.”
  4. Favorite quote?
  5. Your favorite song?
  6. Your favorite band/singers?
  7. Anything else you want to say?
  8. Tag three to five other people.

Ik heb overigens niemand anders getagged, omdat ik hem al bij bijna heel bloggend Nederland voorbij heb zien komen ;) . Daarbij weet ik eigenlijk ook niet zo goed aan wie ik hem door moet geven, omdat ik niet zo goed weet wie mijn blog leest. Dus lees je mijn blog en neem je hem over? Laat het me even weten!

Chill dagje

Vandaag lekker uitgeslapen en ontbijtje gemaakt met verse sinaasappelsap en een eitje. Tijdens het ontbijten ‘The Polar Express’ gekeken. Zo’n leuke film en goed om lekker in de kerstsfeer te komen. Hierna gedouched en aangekleed en naar Rotterdam gegaan om wat kerstinkopen te doen. Kaarsen, decoratie voor het kerstdiner en wat kleine cadeautjes voor Nick :) . Rond 2 uur was ik moe en hongerig en ben ik neergeplofd bij Bagels & Beans. Ik heb eigenlijk nog nooit in mijn eentje ergens gegeten, maar met een chocolademelk met slagroom, een sesambagel met geitenkaas en de nieuwe Flow vermaakte ik me prima. Hierna nog wat geshopt voor mijn ‘bruidskapsel’ van aanstaande woensdag en toen naar huis gegaan. Nu zit ik lekker binnen.

Wat een heerlijke dag!

Wenkbrauwen laten epileren

Haha! Bij bovenstaande foto zou je eerder verwachten dat het gaat om een vergelijking tussen twee digitale camera’s en hun sterkte. Maar nee, beide foto’s zijn met één en dezelfde camera geschoten. Ik ben alleen niet zo’n goede fotograaf ;) .

Mijn wenkbrauwen zijn altijd een beetje een issue geweest bij mij. Ik vind het best leuk om te make-uppen, maar mijn ‘brows’ zijn altijd een beetje een rommeltje. Ik ben weleens vaker zelf aan de slag gegaan met een pincet maar vaak eindigde dit in grote frustratie, kale plukken en tranende ogen.

Dat moest maar eens anders, ik besloot een afspraak te maken bij de schoonheidsspecialist om mijn wenkbrauwen te laten epileren. Die afspraak had ik vandaag, bij Debby van Schoor. En bovenstaande foto is het resultaat! Al met al moet ik zeggen dat er niet héél veel veranderd is en dat het ook helemaal niet zo lang duurde. Maar toch is het verschil dat mijn gezicht nu veel ‘rustiger’ is. Ik ben er heel heel, heeeel blij mee!

Oh en wat ik helemaal vergeet te vertellen… Vandaag heeft Nick voor het eerst aan de buitenkant de baby voelen schoppen! Ik had verwacht dat het allemaal veel langer zou duren, zeker volgens ‘het boekje’. Maar hij kon het toch echt precies voelen wanneer ik het ook voelde schoppen. Geweldig!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...