Vingerverf

Men neme:

1. Een lieve baby van 9 maanden
2. Twee vuilniszakken
3. Papier en vingerverf
4. 10 lieve dikke babyvingertjes
5. Wat hulp van papa en mama…

… En de pijn vanwege de doorkomende tandjes is ineens niet meer aan de orde ;) . Fijne dag!

Nog gekker!

Soms. Soms word ik echt een beetje knetter van mezelf. En daar ga ik nu eens mijn hart over luchten. Jawel mensen, ik gooi het er vanaf vandaag uit, want ik ben er he-le-maal klaar mee.

Waar ik vroeger dacht dat ik een doener was, ben ik er nu achter dat dit toch niet helemaal klopt. Natuurlijk, ik hou van dingen doen. Maar bovenal ben ik een denker. En dan bedoel ik niet dat ik een slimme nadenker ben, absoluut niet. Ik bedoel eigenlijk meer dat ik vaak in mijn hoofd zit. Een beetje op een krukje, te denken. Over dingen.

De hele dag, hele week en eigenlijk het hele jaar door word ik constant door van alles en nog wat geïnspireerd en geprikkeld. Tijdens het lopen, fietsen, treinreizen, lezen van boeken, blogs, tijdschriften, in winkels, gesprekken met vrienden, luisteren van muziek, kijken van films, doen van de boodschappen of het weggooien van de vuilniszakken. Elke keer denk ik, ‘Hey! Dat is een leuk idee! Zo kan ik het ook maken / koken / verven / na doen / anders doen / organizen / tuinieren / schoonmaken / kleien / haken / breien / snijden / knippen / dweilen / opvouwen / beoefenen / kleuren / fotograferen…

Je zou denken, wat is hier nu erg aan? Er zullen wel meer mensen denken aan hoe ze het ook kunnen maken / koken / verven / nadoen / ande… oké ik stop. Maar dat is eigenlijk het punt. Ik maak het nooit zo, kook het ook nooit zo en dweil het zéker niet zo. Je zou ook denken, dat als ik het toch niet zo verf, knip of schoonmaak, ik het dan maar uit mijn gedachten gooi en er niet meer aan denk. Tsja, dat is nou net het punt. Dat. Lukt. Me. Niet.

Op de een of andere manier blijft het in mijn hoofd en wil ik het toch graag op die manier doen. Het lijkt me een leuk en geweldig idee, dus waarom niet? Dus besluit ik na een hoop nadenken  juist wel te beginnen aan zo’n goed bedacht idee (zoals het haken van hartjes voor Valentijn of het compleet uitmesten en opnieuw indelen van de keuken). En daar gaat het mis. Want zo ongeduldig als ik ben raffel ik het af of gooi ik woest alles weer in de hoek of kast. Eindresultaat? Een half afgemaakt project (ik noem, misschien wel honderden onafgemaakte projectjes in huis ;) ) en een rothumeur.

En eigenlijk ben ik er hartstikke klaar mee. Ik vind het zwaar irritant. Irritant omdat ik dus steeds over alles zit na te denken. Ook irritant omdat mijn gedachtenspinsels vaker niet dan wel tot een resultaat leiden. Dus ik denk dat ik er maar mee ga stoppen met dat nadenken. En gewoon doen, actie ondernemen. Dat is de oplossing van mijn probleem! Dat is het toch? Maar hoe doe ik dat eigenlijk?

Als je het niet erg vind, denk ik daar graag nog even over na ;) .

Hallo 2012!

Vannacht zat ik op de bank met Nick, Jelle en Billy. Al het vuurwerk was afgestoken, de oliebollen waren (zo goed als) op en Janneke en Harmen waren net naar huis. Daar zaten we, brak (zij van hun Australië jetlag, wij van slapeloze ‘Saar’ nachten), heel brak. We hadden het over goede voornemens, dat we die toch nooit waar maken. En inderdaad, van mijn voornemens van 2011 zijn veel niet, of juist maar half gelukt.

In dit geval ga ik me dit jaar gewoon focussen op een thema! Dus geen onhaalbare, of belachelijke voornemens waarmee ik mezelf alleen maar van alles opleg. Nee, gewoon een fijn en luchtig thema waardoor ik af en toe gewoon wat bewuster word. Mijn thema van 2012 wordt: Energie!

En ja inderdaad, energie… je kan het zo nauw en zo ruim nemen als je zelf wilt. Maar als ik terug kijk naar 2011, dan heb ik in 2011 echt een gebrek aan energie gehad. En daar wil ik vanaf, echt vanaf! Ik ben er klaar mee! Dit jaar wordt een jaar van energie en vitaliteit!